انسان های قدر نشناس با پیشامد یک اتفاق کوچک کل جهان را تیره و تار می بینند و به داشته های خود توجه نکرده و زود تسلیم روزگار می‌شوند.

زندگی مثل دوچرخه ای است که هدایت کننده این دوچرخه تو هستی . بستگی به تو دارد،تند برود یا آهسته، در مسیر درست حرکت کند یا زبانم لال به راه های فرعی برود. اگر تند می روی کمی با احتیاط تر رکاب بزن تا زمین نخوری! اگر هم زمین خوردی مشکلی نیست! از دست داده هایت یا زخم هایی که بر اثر شکست به وجود آمد را فراموش کن و بایست و رکاب بزن منتظر نمان کسی دستت را بگیرد. و تا خط پایان کمک حالت و جای نداشته هایت شود.

پاشو، دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن است. پس با یک پا این پدال را بچرخان که می چرخد! این بار مواظب باش درختان و گل ها یا پرندگان و دیگران حواست را پرت نکنند تا فرمان از دستت خارج شود و دوباره شکست بخوری.

به داشته هایت نگاه کن و از مسیر این زندگی لذت ببر.