قصه :

منظور آثاری است که در آن اثر تاکید بر حوادث خارق العاده و تصادفی بیشتر از تحول و تکوین شخصیت ها مورد توجه قرار می‌گیرد.

حوادث، قصه را بوجود می‌آورد و آن را ادامه می‌دهد در حالی که این حوادث در شکل‌گیری و تحول شخصیت‌های قصه تاثیری ندارند.

وقوع هر حادثه ای در قصه مستقل می‌باشد، و ربطی به حادثه قبل و بعد آن ندارد.

در قصه از زبان ساده و روایی استفاده می‌شود.. 

محتوای قصه :

در قصه حوادث غیر واقعی و تصادفی در کنار هم قرار دارند. و همچنین در قصه امکان دارد که برخی از حوادث واقعی باشد ولی برداشت غیر واقعی  از آن شود.

مانند زلزله که میتوان از آن در قصه بعنوان خشم دیو یاد نمود.

طرح قصه :

·        بیشتر قصه ها طرح منسجمی ندارند و بسیار ساده مطرح می‌شوند.

·        روابط علت و معلولی در آن لحاظ نمی‌گردد.

·        گاهی حوادث واقعی است و گاهی اوقات غیر واقعی،تخیلی و فانتزی.

·        در برخی قصه ها عناصر غیر واقعی بر واقعی غلبه دارند.( برای امور غیر واقعی دلایل واقعی تراشیده اند)

·        در قصه ها کمتر به فضا و محیط اجتماعی اهمیت داده می‌شود.

·        در قصه به خصوصیات ذهنی و روانی شخصیت ها زیاد توجه نمی‌شود.

·        در تمام قصه ها یک قهرمان وجود دارد.

هدف قصه ها :

1.     هدف عمده ای که در قصه ها وجود دارد ایجاد کشش ،سرگرمی و انتقال مستقیم پیام به خواننده است.

2.     بیشت قصه ها برای هشدار و بیداری انسان ها نوشته شده است. راستگویی،صداقت و صفات نیک، در قصه برجسته سازی و ترویج می‌گردد. همچنین صفات بد،ناپسند و نکوهیده تقبیح می‌گردد.

3.     در قصه شر نماینده بدی است و باید توسط خیر که نماینده خوبی هاست از بین برود.

ویژگی های قصه :

1.      مطلق گرایی در قصه

در قصه یک قهرمان خیلی خیلی خوب داریم و یک ضد قهرمان خیلی بد.

در قصه یک طرف خوبی مطلق قرار دارد و در طرف دیگری بدی مطلق.

در قصه شخصیت وجود ندارد بلکه قهرمان و ضد قهرمان وجود دارد.

2.     قصه ها نمونه کلی هستند.

بدلیل آنگه در قصه ها مطلق گرایی است. این منجر می‌شود که در قصه قهرمان داشته باشیم و نه یک فرد. قهرمانی که شمال تمام صفات خوب انسانی است.

در قصه فرد از شخصیت فردی جدا می‌شود و به یک قهرمان می‌رسد و ‌آن قهرمان روایت می‌شود.

3.     ایستایی قهرمان قصه :

قهرمان قصه با همان خصوصیات خوبی که وارد قصه می‌شود ، با همان ویژگی‌ها هم قصه به پایان می‌رسد. یعنی شخصیت قصه هیچ تغییر مثبت و منفی ای در او بوجود نمی‌اید. او خوب مطلق است بدون حرکتی به سوی پیشرفت یا پسرفت.

4.     زمان و مکان قصه ها فرضی است و بیشتر قصه ها در زمان و مکان و یا تاریخی نامشخص روایت می‌شود. مانند : یکی بود یکی نبود در سرزمینی دور اون قدیم ندیما...)

5.     همسانی قهرمان های قصه :

قهرمان قصه ها تقریبا شبیه هم هستند. یعنی قهرمان های تمامی قصه هادارای خصوصیات یکسانی هستند و به خصوص در رفتار،کردار و گفتار.

6.     ایجاد شگفتی :

معمولا در قصه ها وجود یک مسئله شگفت انگیز، متدوال و رایج است.

7.     مستقل بودن حوادث : بدلیل آنکه در قصه ها رابطه علت و معلولی وجود ندارد هر حادثه ‌ای مستقل است و رابطه ای با حادثه ی قبلی یا بعدی ندارد.

انواع قصه :

    قصه های بلند

مانند :لیلی و مجنون که موضوع این نوع قصه ها عشقی و عاطفی است.

    قصه های تو رد تو

مانند : قصه هزار و یک شب. یا کلیله و دمنه. که چندین قصه در یک قصه قرار می‌گیرد.

    قصه های کوتاه

بر حسب موضوع به چند دسته تقسیم می‌شوند:

تربیتی : مثل گلستان سعدی

سیاست و کشورداری : مانند قابوس نامه.

فلسفی : آواز پر جبرییل از دکتر سهروردی را میتوان نام برد.

رمانس

رمانس، قصه ی خیالی منظوم یا منثوری است که به وقایع غیر عادی یا شگفت انگیر توجه می کند و ماجراهای عجیب و غریب و عشق بازی های اغراق آمیز با اعمال سلحشورانه را به نمایش میگذارد.

شکل رمانس در قرن دوازده در فرانسه رونق گرفت و از این کشور به کشور های غربی دیگر راه یافت.

در ابتدا فقط در قالب شعر روایتی بود و بعد به تدریج به نثر گرایید و عمومیت بیشتری یافت.

رمانس ، بیشتر قصه های خیالی است و دنیای با عظمت و با شکوه غیر واقعی سوالیه گری را به نمایش میگذارد و به همین دلیل جنبه حماسی ندارد.

در کل رمانس،جنبه سرگرمی دارد و به قهرمانان اصیل زاده ای اختصاص دارد که از زندگی روزمره دور و به ماجراهای عاشقانه شگفت انگیز و اغراق آمیز دلبسته بودند.

ای نافراد در راه وصال به محبوب ، به اعمال جسورانه و سلحشورانه ای دست می‌زدند و با جادوگران و شخصیت های شرور می‌جنگیدند.

به ندرت رمانس ها دارای محتوای اخلاقی است.

از رمانس های معروف که به فارسی هم ترجمه شده است : تریستان و ایزوت نوشته ژوزف بدیه ، نویسنده معروف فرانسوی است.

رمانس ها وجوه اشتراک بسیاری از نظر ساختاری و هم از نظر معنایی با قصه های بلند فارسی دارند. اما وجود قهرمان های اشرافی و درباری در آن و سبک نگارش کلمات فاخر و کتال ، آن ها را از قصه های بلند فارسی متفاوت میکند